De Stille Sloopkogel: een voorproefje

Duik in de wereld van "De Stille Sloopkogel" met deze zorgvuldig geselecteerde leesfragmenten. Laat je meeslepen door de woorden en ontdek wat dit verhaal zo uniek maakt.

Een paar fragmenten om te ervaren

Hier presenteren we fragmenten uit "De Stille Sloopkogel". Deze delen zijn gekozen om je direct onder te dompelen in de sfeer en thematiek van het boek.

Leesfragment hoofdstuk 1

 

Op een avond, na weer een ruzie thuis, besloot ik opnieuw te verdwijnen.
Ik wachtte tot mijn ouders sliepen, pakte een rugtasje met wat kleding,
een tandenborstel, een paar boterhammen en mijn 10 gulden zakgeld
– want zelfs een vluchteling heeft recht op een budget – en sloop via de
achterdeur naar buiten.
Ik zwierf door de straten, niet wetend waarheen. De wereld voelde te
groot en mijn leven te klein. Dus besloot ik naar het bos te gaan. Daar
kon niemand mij vinden. Dat leek me op dat moment een voordeel.
Het was hartje winter, aardedonker en ik zat een hele poos op de grond
met mijn rug tegen een boom. De kou kroop door mijn jas heen, maar
ergens voelde dat fijner dan de kilte thuis.
Heel even verlangde ik naar mijn warme bed. Naar een plek waar mijn
lichaam tenminste wist hoe het moest liggen. Mijn hoofd slingerde onder
-
tussen heen en weer tussen twijfel en wanhoop. Ik was dertien, maar waar
moest ik heen? Ik voelde me gevangen in mezelf, alsof mijn lijf te klein
was voor mijn ziel. Alsof ik in een te strak jasje leefde dat ik nooit zelf
had uitgekozen. Kon ik maar doen wat ík wilde. Het altijd maar móeten
ging me zo tegenstaan dat ik er bijna allergisch van werd.
Toen het licht werd, besefte ik dat ik niet in het bos kon blijven. Niet
omdat ik bang was – dat stadium was ik voorbij – maar omdat ik me
verveelde. Zelfs mijn vluchtgedrag had grenzen. Dus stond ik op, klopte
de modder van mijn broek en begon te lopen. Dat deed ik altijd als ik
niet wist wat ik moest: lopen. Het dorp door, mijn gedachten achterna.
​

“Als ik niet wist wat ik moest, liep ik. Mijn voeten waren

wijzer dan mijn omgeving.”

 

Leesfragment Hoofdstuk 3

Ik zat in de ziektewet, kon niet goed meer functioneren, en mijn brein hield me niet langer voor de gek. De realiteit was hard. Mijn balans liet me in de steek, mijn rollator werd mijn metgezel, en mijn elektrische fiets veranderde in een stuntvehikel.

April/mei 2024: ik wilde gewoon fietsen in de zon. Genieten. Maar ik kukelde zodra ik moest afremmen. Zonder diagnose kon ik weinig. Misschien was het tijdelijk. Misschien was ik gewoon een pechvogel met een slecht jaar. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, toch?

De neuroloog—een warme, meelevende vrouw—stelde voor om de MRI opnieuw te laten beoordelen door de radiologen van het LUMC. En ze wilde een kantelproef doen. Bij MSA daalt je bloeddruk bij het opstaan, terwijl die in liggende houding normaal blijft of zelfs stijgt. Een kanteltafel dus. Ik had al jaren geen attractie meer gehad, dus ik dacht: een beetje lol kan geen kwaad. Totdat ik hoorde dat er wegrakingen konden optreden. Toen werd het iets minder lollig.

Het onderzoek viel mee. Licht in mijn hoofd, ja. En de uitslagen wezen voorzichtig richting MSA, al was het verschil toen nog niet significant. Maar bij onze tweede afspraak vertelde ze dat er op de MRI een afwijking te zien was die paste bij MSA. Een latere DAT-scan, die de hoeveelheid dopamine in de hersenen meet, bevestigde het. Op 6 juni 2024 werd de diagnose officieel: MSA-P

“De diagnose was geen opluchting. Maar het gaf me een naam. Een richting. En een reden om mijn verhaal te vertellen.”

Leesfragment Hoofdstuk 9

Het overlijden van mijn 24-jarige zoon en het leven met MSA brachten mij

naar de bodem. Daar vond ik geen leegte – ik vond een fundament. Alsof ik door alle lagen heen moest vallen om eindelijk bij mijn kern te komen.
 
Mijn lichaam voelde als een oud landschap, opgebouwd uit aardlagen
die ouder waren dan mijn herinneringen. Toen alles begon te schuiven, reageerden die diepe lagen op een manier die ik nooit eerder had verstaan. Niet als straf, maar als een beweging die al lang geleden in mij was begonnen.
Ik doorliep alle rouwfasen. Soms tegelijk, soms in golven. Ontkenning, die fluisterde dat het niet waar kon zijn. Boosheid, die brandde als vuur.
Onderhandelen met het leven, met het lot, met mezelf. Verdriet, dat als een zware deken over mijn dagen lag. En uiteindelijk aanvaarding. Niet als overwinning, maar als ademruimte. Soms is verdriet als een rivier die eerst alles meesleurt, maar daarna ruimte maakt.
Ruimte voor zachtheid, voor compassie, voor verbinding. En in die ruimte begon iets anders te bewegen. Alsof lichaam, geest en ziel – elk op hun eigen manier – probeerden te herschikken. Niet lineair, niet logisch, maar als een innerlijke reorganisatie die ik niet kon sturen, alleen kon volgen.
 
De compassie van anderen raakte mij diep. Mijn hele leven was ik de
helper, de drager. Tot ik degene werd die moest ontvangen – een rol die voelde als een jas die niet paste. Ontvangen vroeg iets wat geven nooit had gedaan: overgave. Kwetsbaarheid. Het toelaten dat liefde ook voor mij bedoeld was.